Publi Vergili Maronis
      	Georgicon
      	  Liber III
      
      
      Te quoque, magna Pales, et te memorande canemus
      pastor ab Amphryso, vos, silvae amnesque Lycaei. 
      Cetera, quae vacuas tenuissent carmine mentes,
      omnia iam volgata:  quis aut Eurysthea durum
      aut inlaudati nescit Busiridis aras? 
      Cui non dictus Hylas puer et Latonia Delos
      Hippodameque umeroque Pelops insignis eburno,
      acer equis?  Temptanda via est, qua me quoque possim
      tollere humo victorque virum volitare per ora. 
      Primus ego in patriam mecum, modo vita supersit,
      Aonio rediens deducam vertice Musas;
      primus Idumaeas referam tibi, Mantua, palmas,
      et viridi in campo templum de marmore ponam
      propter aquam.  Tardis ingens ubi flexibus errat
      Mincius et tenera praetexit arundine ripas. 
      In medio mihi Caesar erit templumque tenebit: 
      illi victor ego et Tyrio conspectus in ostro
      centum quadriiugos agitabo ad flumina currus. 
      Cuncta mihi Alpheum linquens lucosque Molorchi
      cursibus et crudo decernet Graecia caestu. 
      Ipse caput tonsae foliis ornatus olivae
      dona feram.  Iam nunc sollemnis ducere pompas
      ad delubra iuvat caesosque videre iuvencos,
      vel scaena ut versis discedat frontibus utque
      purpurea intexti tollant aulaea Britanni. 
      In foribus pugnam ex auro solidoque elephanto
      Gangaridum faciam victorisque arma Quirini,
      atque hic undantem bello magnumque fluentem
      Nilum ac navali surgentis aere columnas. 
      Addam urbes Asiae domitas pulsumque Niphaten
      fidentemque fuga Parthum versisque sagittis,
      et duo rapta manu diverso ex hoste tropaea
      bisque triumphatas utroque ab litore gentes. 
      Stabunt et Parii lapides, spirantia signa,
      Assaraci proles demissaeque ab Iove gentis
      nomina, Trosque parens et Troiae Cynthius auctor. 
      Invidia infelix Furias amnemque severum
      Cocyti metuet tortosque Ixionis anguis
      immanemque rotam et non exsuperabile saxum. 
      Interea Dryadum silvas saltusque sequamur
      intactos, tua, Maecenas, haud mollia iussa. 
      Te sine nil altum mens incohat; en age segnis
      rumpe moras; vocat ingenti clamore Cithaeron
      Taygetique canes domitrixque Epidaurus equorum
      et vox adsensu nemorum ingeminata remugit. 
      Mox tamen ardentis accingar dicere pugnas
      Caesaris et nomen fama tot ferre per annos,
      Tithoni prima quot abest ab origine Caesar. 
      
      Seu quis Olympiacae miratus praemia palmae
      pascit equos seu quis fortis ad aratra iuvencos,
      corpora praecipue matrum legat.  Optuma torvae
      forma bovis, cui turpe caput, cui plurima cervix,
      et crurum tenus a mento palearia pendent;
      tum longo nullus lateri modus; omnia magna,
      pes etiam; et camuris hirtae sub cornibus aures. 
      Nec mihi displiceat maculis insignis et albo,
      aut iuga detractans interdumque aspera cornu
      et faciem tauro propior, quaeque ardua tota,
      et gradiens ima verrit vestigia cauda,
      Aetas Lucinam iustosque pati hymenaeos
      desinit ante decem, post quattuor incipit annos;
      cetera nec feturae habilis nec fortis aratris. 
      Interea, superat gregibus dum laeta iuventas,
      solve mares; mitte in Venerem pecuaria primus,
      atque aliam ex alia generando suffice prolem. 
      Optuma quaeque dies miseris mortalibus aevi
      prima fugit; subeunt morbi tristisque senectus
      et labor, et durae rapit inclementia mortis. 
      Semper erunt, quarum mutari corpora malis: 
      semper enim refice ac, ne post amissa requiras,
      ante veni et subolem armento sortire quotannis. 
      
      Nec non et pecori est idem dilectus equino. 
      Tu modo, quos in spem statues submittere gentis,
      praecipuum iam inde a teneris impende laborem. 
      Continuo pecoris generosi pullus in arvis
      altius ingreditur et mollia crura reponit;
      primus et ire viam et fluvios temptare minaces
      audet et ignoto sese committere ponti
      nec vanos horret strepitus.  Illi ardua cervix
      argutumque caput, brevis alvus obesaque terga,
      luxuriatque toris animosum pectus.  Honesti
      spadices glaucique, color deterrimus albis
      et gilvo.  Tum, si qua sonum procul arma dedere
      stare loco nescit, micat auribus et tremit artus
      collectumque premens volvit sub naribus ignem. 
      Densa iuba, et dextro iactata recumbit in armo;
      at duplex agitur per lumbos spina, cavatque
      tellurem et solido graviter sonat ungula cornu. 
      Talis Amyclaei domitus Pollucis habenis
      Cyllarus et, quorum Grai meminere poetae,
      Martis equi biiuges et magni currus Achilli. 
      Talis et ipse iubam cervice effundit equina
      coniugis adventu pernix Saturnus et altum
      Pelion hinnitu fugiens implevit acuto. 
      
      Hunc quoque, ubi aut morbo gravis aut iam segnior annis
      deficit, abde domo nec turpi ignosce senectae. 
      frigidus in Venerem senior, frustraque laborem
      ingratum trahit, et, si quando ad proelia ventum est,
      ut quondam in stipulis magnus sine viribus ignis,
      incassum furit.  Ergo animos aevumque notabis
      praecipue; hinc alias artis prolemque parentum
      et quis cuique dolor victo, quae gloria palmae. 
      Nonne vides, cum praecipiti certamine campum
      corripuere ruuntque effusi carcere currus,
      cum spes arrectae iuvenum, exsultantiaque haurit
      corda pavor pulsans?  Illi instant verbere torto
      et proni dant lora, volat vi fervidus axis;
      iamque humiles, iamque elati sublime videntur
      aera per vacuum ferri atque adsurgere in auras;
      nec mora nec requies; at fulvae nimbus harenae
      tollitur, umescunt spumis flatuque sequentum: 
      tantus amor laudum, tantae est victoria curae. 
      Primus Erichthonius currus et quattuor ausus
      iungere equos rapidusque rotis insistere victor
      Frena Pelethronii Lapithae gyrosque dedere
      impositi dorso atque equitem docuere sub armis
      insultare solo et gressus glomerare superbos. 
      Aequus uterque labor, aeque iuvenemque magistri
      exquirunt calidumque animis et cursibus acrem,
      quamvis saepe fuga versos ille egerit hostis
      et patriam Epirum referat fortisque Mycenas
      Neptunique ipsa deducat origine gentem. 
      
      His animadversis instant sub tempus et omnis
      impendunt curas denso distendere pingui,
      quem legere ducem et pecori dixere maritum;
      florentisque secant herbas fluviosque ministrant
      farraque, ne blando nequeat superesse labori
      invalidique patrum referant ieiunia nati. 
      Ipsa autem macie tenuant armenta volentes,
      atque, ubi concubitus primos iam nota voluptas
      sollicitat, frondesque negant et fontibus arcent. 
      Saepe etiam cursu quatiunt et sole fatigant,
      cum graviter tunsis gemit area frugibus et cum
      surgentem ad Zephyrum paleae iactantur inanes. 
      Hoc faciunt, nimio ne luxu obtunsior usus
      sit genitali arvo et sulcos oblimet inertis,
      sed rapiat sitiens Venerem interiusque recondat. 
      
      Rursus cura patrum cadere et succedere matrum
      incipit.  Exactis gravidae cum mensibus errant,
      non illas gravibus quisquam iuga ducere plaustris,
      non saltu superare viam sit passus et acri
      carpere prata fuga fluviosque innare rapacis. 
      Saltibus in vacuis pascunt et plena secundum
      flumina, muscus ubi et viridissima gramine ripa,
      speluncaeque tegant et saxea procubet umbra. 
      Est lucos Silari circa ilicibusque; virentem
      plurimus Alburnum volitans, cui nomen asilo
      Romanum est, oestrum Grai vertere vocantes,
      asper, acerba sonans, quo tota exterrita silvis
      diffugiunt armenta; furit mugitibus aether
      concussus silvaeque et sicci ripa Tanagri. 
      Hoc quondam monstro horribilis exercuit iras
      Inachiae Iuno pestem meditata iuvencae. 
      Hunc quoque, nam mediis fervoribus acrior instat,
      arcebis gravido pecori, armentaque pasces
      sole recens orto aut noctem ducentibus astris. 
      
      Post partum cura in vitulos traducitur omnis,
      continuoque notas et nomina gentis inurunt
      et quos aut pecori malint submittere habendo
      aut aris servare sacros aut scindere terram
      et campum horrentem fractis invertere glaebis. 
      Cetera pascuntur viridis armenta per herbas: 
      Tu quos ad studium atque usum formabis agrestem,
      iam vitulos hortare viamque insiste domandi,
      dum faciles animi iuvenum, dum mobilis aetas. 
      Ac primum laxos tenui de vimine circlos
      cervici subnecte; dehinc, ubi libera colla
      servitio adsuerint, ipsis e torquibus aptos
      iunge pares et coge gradum conferre iuvencos;
      atque illis iam saepe rotae ducantur inanes
      per terram et summo vestigia pulvere signent;
      post valido nitens sub pondere faginus axis
      instrepat et iunctos temo trahat aereus orbes. 
      Interea pubi indomitae non gramina tantum
      nec vescas salicum frondes ulvamque palustrem,
      sed frumenta manu carpes sata; nec tibi fetae
      more patrum nivea implebunt mulctraria vaccae,
      sed tota in dulcis consument ubera natos. 
      
      Sin ad bella magis studium turmasque ferocis,
      aut Alphea rotis praelabi flumina Pisae
      et Iovis in luco currus agitare volantis: 
      primus equi labor est, animos atque arma videre
      bellantum lituosque pati tractuque gementem
      ferre rotam et stabulo frenos audire sonantis;
      tum magis atque magis blandis gaudere magistri
      laudibus et plausae sonitum cervicis amare. 
      Atque haec iam primo depulsus ab ubere matris
      audeat, inque vicem det mollibus ora capistris
      invalidus etiamque tremens, etiam inscius aevi. 
      At tribus exactis ubi quarta accesserit aestas,
      carpere mox gyrum incipiat gradibusque sonare
      compositis sinuetque alterna volumina crurum
      sitque laboranti similis; tum cursibus auras,
      tum vocet, ac per aperta volans ceu liber habenis
      aequora vix summa vestigia ponat harena;
      qualis Hyperboreis Aquilo cum densus ab oris
      incubuit, Scythiaeque hiemes atque arida differt
      nubila:  tum segetes altae campique natantes
      lenibus horrescunt flabris summaeque sonorem
      dant silvae longique urgent ad litora fluctus;
      ille volat simul arva fuga, simul aequora verrens
      Hinc vel ad Elei metas et maxuma campi
      sudabit spatia et spumas aget ore cruentas,
      Belgica vel molli melius feret esseda collo. 
      Tum demum crassa magnum farragine corpus
      crescere iam domitis sinito:  namque ante domandum
      ingentis tollent animos prensique negabunt
      verbera lenta pati et duris parere lupatis. 
      
      Sed non ulla magis viris industria firmat,
      quam Venerem et caeci stimulos avertere amoris,
      sive boum sive est cui gratior usus equorum. 
      Atque ideo tauros procul atque in sola relegant
      pascua post montem oppositum et trans flumina lata,
      aut intus clausos satura ad praesepia servant. 
      Carpit enim viris paulatim uritque videndo
      femina nec nemorum patitur meminisse nec herbae
      dulcibus illa quidem inlecebris, et saepe superbos
      cornibus inter se subigit decernere amantis. 
      Pascitur in magna Sila formosa iuvenca: 
      illi alternantes multa vi proelia miscent
      volneribus crebris, lavit ater corpora sanguis,
      versaque in obnixos urguentur cornua vasto
      cum gemitu, reboant silvaeque et longus Olympus
      Nec mos bellantis una stabulare, sed alter
      victus abit longeque ignotis exulat oris,
      multa gemens ignominiam plagasque superbi
      victoris, tum, quos amisit inultus, amores;
      et stabula aspectans regnis excessit avitis. 
      Ergo omni cura viris exercet et inter
      dura iacet pernix instrato saxa cubili
      frondibus hirsutis et carice pastus acuta,
      et temptat sese atque irasci in cornua discit
      arboris obnixus trunco ventosque lacessit
      ictibus et sparsa ad pugnam proludit harena. 
      Post ubi collectum robur viresque refectae
      signa movet praecepsque oblitum fertur in hostem: 
      fluctus uti medio coepit cum albescere ponto
      longius ex altoque sinum trahit, utque volutus
      ad terras immane sonat per saxa neque ipso
      monte minor procumbit, at ima exaestuat unda
      verticibus nigramque alte subiectat harenam. 
      
      Omne adeo genus in terris hominumque ferarumque,
      et genus aequoreum, pecudes pictaeque volucres,
      in furias.  ignemque ruunt.  Amor omnibus idem. 
      Tempore non alio catulorum oblita leaena
      saevior erravit campis, nec funera volgo
      tam multa informes ursi stragemque dedere
      per silvas; tum saevus aper, tum pessima tigris;
      heu male tum Libyae solis erratur in agris. 
      Nonne vides, ut tota tremor pertemptet equorum
      corpora, si tantum notas odor attulit auras? 
      Ac neque eos iam frena virum neque verbera saeva
      
      non scopuli rupesque cavae atque obiecta retardant
      flumina correptosque unda torquentia montis. 
      Ipse ruit dentesque Sabellicus exacuit sus
      et pede prosubigit terram, fricat arbore costas
      atque hinc atque illinc umeros ad volnera durat. 
      Quid iuvenis, magnum cui versat in ossibus ignem
      durus amor?  Nempe abruptis turbata procellis
      nocte natat caeca serus freta; quem super ingens
      porta tonat caeli et scopulis inlisa reclamant
      aequora; nec miseri possunt revocare parentes
      nec moritura super crudeli funere virgo. 
      Quid lynces Bacchi variae et genus acre luporum
      atque canum?  Quid, quae imbelles dant proelia cervi? 
      Scilicet ante omnis furor est insignis equarum;
      et mentem Venus ipsa dedit, quo tempore Glauci
      Potniades malis membra absumpsere quadrigae. 
      Illas ducit amor trans Gargara transque sonantem
      Ascanium; superant montis et flumina tranant. 
      Continuoque avidis ubi subdita flamma medullis,
      vere magis, quia vere calor redit ossibus:  illae
      ore omnes versae in Zephyrum stant rupibus altis,
      exceptantque levis auras et saepe sine ullis
      coniugiis vento gravidae, mirabile dictu,
      saxa per et scopulos et depressas convallis
      diffugiunt, non, Eure, tuos, neque solis ad ortus,
      in Borean caurumque, aut unde nigerrimus auster
      nascitur et pluvio contristat frigore caelum. 
      Hic demum, hippomanes vero quod nomine dicunt
      pastores, lentum destillat ab inguine virus,
      hippomanes, quod saepe malae legere novercae
      miscueruntque herbas et non innoxia verba. 
      
      Sed fugit interea, fugit inreparabile tempus,
      singula dum capti circumvectamur amore. 
      Hoc satis armentis:  superat pars altera curae,
      lanigeros agitare greges hirtasque capellas. 
      Hic labor, hinc laudem fortes sperate coloni. 
      Nec sum animi dubius, verbis ea vincere magnum
      quam sit, et angustis hunc addere rebus honorem;
      sed me Parnasi deserta per ardua dulcis
      raptat amor; iuvat ire iugis, qua nulla priorum
      Castaliam molli devertitur orbita clivo. 
      Nunc, veneranda Pales, magno nunc ore sonandum
      
      Incipiens stabulis edico in mollibus herbam
      carpere ovis, dum mox frondosa reducitur aestas,
      et multa duram stipula filicumque maniplis
      sternere subter humum, glacies ne frigida laedat
      molle pecus scabiemque ferat turpisque podagras. 
      Post hinc digressus iubeo frondentia capris
      arbuta sufficere et fluvios praebere recentis
      et stabula a ventis hiberno opponere soli
      ad medium conversa diem, cum frigidus olim
      iam cadit extremoque inrorat Aquarius anno. 
      Haec quoque non cura nobis leviore tuendae,
      nec minor usus erit, quamvis Milesia magno
      vellera mutentur Tyrios incocta rubores: 
      densior hinc suboles, hinc largi copia lactis;
      quam magis exhausto spumaverit ubere mulctra,
      laeta magis pressis manabunt flumina mammis. 
      Nec minus interea barbas incanaque menta
      Cinyphii tondent hirci saetasque comantis
      usum in castrorum et miseris velamina nautis. 
      Pascuntur vero silvas et summa Lycaei
      horrentisque rubos et amantis ardua dumos: 
      atque ipsae memores redeunt in tecta suosque
      ducunt et gravido superant vix ubere limen. 
      Ergo omni studio glaciem ventosque nivalis
      quo minor est illis curae mortalis egestas,
      avertes victumque feres et virgea laetus
      pabula, nec tota claudes faenilia bruma. 
      At vero Zephyris cum laeta vocantibus aestas
      in saltus utrumque gregem atque in pascua mittet,
      Luciferi primo cum sidere frigida rura
      carpamus, dum mane novum, dum gramina canent,
      et ros in tenera pecori gratissimus herba. 
      Inde ubi quarta sitim caeli collegerit hora
      et cantu querulae rumpent arbusta cicadae,
      ad puteos aut alta greges ad stagna iubebo
      currentem ilignis potare canalibus undam;
      aestibus at mediis umbrosam exquirere vallem,
      sicubi magna Iovis antiquo robore quercus
      ingentis tendat ramos, aut sicubi nigrum
      ilicibus crebris sacra nemus accubet umbra;
      tum tenuis dare rursus aquas et pascere rursus
      solis ad occasum, cum frigidus aera vesper
      temperat et saltus reficit iam roscida luna
      litoraque alcyonem resonant, acalanthida dumi. 
      
      Quid tibi pastores Libyae, quid pascua versu
      prosequar et raris habitata mapalia tectis? 
      Saepe diem noctemque et totum ex ordine mensem
      pascitur itque pecus longa in deserta sine ullis
      hospitiis:  tantum campi iacet.  Omnia secum
      armentarius Afer agit, tectumque laremque
      armaque Amyclaeumque canem Cressamque pharetram;
      non secus ac patriis acer Romanus in armis
      iniusto sub fasce viam cum carpit et hosti
      ante expectatum positis stat in agmine castris. 
      
      At non, qua Scythiae gentes Maeotiaque unda,
      turbidus et torquens flaventis Hister harenas,
      quaque redit medium Rhodope porrecta sub axem. 
      Illic clausa tenent stabulis armenta, neque ullae
      aut herbae campo apparent aut arbore frondes;
      sed iacet aggeribus niveis informis et alto
      terra gelu late septemque adsurgit in ulnas. 
      Semper hiemps, semper spirantes frigora cauri. 
      Tum Sol pallentis haud umquam discutit umbras,
      nec cum invectus equis altum petit aethera, nec cum
      praecipitem Oceani rubro lavit aequore currum. 
      Concrescunt subitae currenti in flumine crustae
      undaque iam tergo ferratos sustinet orbis,
      puppibus illa prius, patulis nunc hospita plaustris;
      aeraque dissiliunt vulgo vestesque rigescunt
      indutae caeduntque securibus umida vina
      et totae solidam in glaciem vertere lacunae
      stiriaque impexis induruit horrida barbis. 
      Interea toto non setius aere ninguit: 
      intereunt pecudes, stant circumfusa pruinis
      corpora magna boum, confertoque agmine cervi
      torpent mole nova et summis vix cornibus extant. 
      Hos non immissis canibus, non cassibus ullis
      puniceaeve agitant pavidos formidine pennae,
      sed frustra oppositum trudentis pectore montem
      comminus obtruncant ferro graviterque rudentis
      caedunt et magno laeti clamore reportant. 
      Ipsi in defossis specubus secura sub alta
      otia agunt terra congestaque robora totasque
      advolvere focis ulmos ignique dedere. 
      Hic noctem ludo ducunt et pocula laeti
      fermento atque acidis imitantur vitea sorbis. 
      Talis Hyperboreo septem subiecta trioni
      gens effrena virum Rhiphaeo tunditur euro
      et pecudum fulvis velatur corpora saetis. 
      
      Si tibi lanitium curae, primum aspera silva,
      lappaeque tribolique, absint; fuge pabula laeta;
      Continuoque greges villis lege mollibus albos. 
      Illum autem, quamvis aries sit candidus ipse,
      nigra subest udo tantum cui lingua palato,
      reice, ne maculis infuscet vellera pullis
      nascentum, plenoque alium circumspice campo. 
      Munere sic niveo lanae, si credere dignum est,
      Pan deus Arcadiae captam te, Luna, fefellit
      in nemora alta vocans; nec tu aspernata vocantem. 
      
      At cui lactis amor, cytisum lotosque frequentis
      ipse manu salsasque ferat praesepibus herbas. 
      Hinc et amant fluvios magis et magis ubera tendunt
      et salis occultum referunt in lacte saporem. 
      Multi iam excretos prohibent a matribus haedos
      primaque ferratis praefigunt ora capistris. 
      Quod surgente die mulsere horisque diurnis,
      nocte premunt; quod iam tenebris et sole cadente,
      sub lucem exportant calathis adit oppida pastor;
      aut parco sale contingunt hiemique reponunt. 
      
      Nec tibi cura canum fuerit postrema, sed una
      velocis Spartae catulos acremque Molossum
      pasce sero pingui.  Numquam custodibus illis
      nocturnum stabulis furem incursusque luporum
      aut impacatos a tergo horrebis Hiberos. 
      Saepe etiam cursu timidos agitabis onagros
      et canibus leporem, canibus venabere dammas,
      saepe volutabris pulsos silvestribus apros
      latratu turbabis agens montisque per altos
      ingentem clamore premes ad retia cervum. 
      
      Disce et odoratam stabulis accendere cedrum
      galbaneoque agitare gravis nidore chelydros. 
      saepe sub immotis praesepibus aut mala tactu
      vipera delituit caelumque exterrita fugit,
      aut tecto adsuetus coluber succedere et umbrae,
      pestis acerba boum, pecorique aspergere virus,
      fovit humum.  Cape saxa manu, cape robora, pastor,
      tollentemque minas et sibila colla tumentem
      deice.  Iamque fuga timidum caput abdidit alte,
      cum medii nexus extremaeque agmina caudae
      solvuntur, tardosque trahit sinus ultimus orbis. 
      Est etiam ille malus Calabris in saltibus anguis,
      squamea convolvens sublato pectore terga
      atque notis longam maculosus grandibus alvum
      qui, dum amnes ulli rumpuntur fontibus et dum
      vere madent udo terrae ac pluvialibus austris
      stagna colit, ripisque habitans hic piscibus atram
      improbus ingluviem ranisque loquacibus explet;
      postquam exusta palus, terraeque ardore dehiscunt,
      exsilit in siccum et flammantia lumina torquens
      saevit agris asperque siti atque exterritus aestu. 
      Ne mihi tum mollis sub divo carpere somnos
      neu dorso nemoris libeat iacuisse per herbas,
      cum positis novus exuviis nitidusque iuventa
      volvitur, aut catulos tectis aut ova relinquens
      arduus ad solem et linguis micat ore trisulcis. 
      
      Morborum quoque te causas et signa docebo. 
      Turpis ovis temptat scabies, ubi frigidus imber
      altius ad vivum persedit et horrida cano
      bruma gelu, vel cum tonsis inlotus adhaesit
      sudor et hirsuti secuerunt corpora vepres. 
      Dulcibus idcirco fluviis pecus omne magistri
      perfundunt, udisque aries in gurgite villis
      mersatur missusque secundo defluit amni;
      aut tonsum tristi contingunt corpus amurca
      et spumas miscent argenti et sulfura viva
      Idaeasque pices et pinguis unguine ceras
      scillamque elleborosque gravis nigrumque bitumen. 
      Non tamen ulla magis praesens fortuna laborum est,
      quam si quis ferro potuit rescindere summum
      ulceris os:  alitur vitium vivitque tegendo,
      dum medicas adhibere manus ad volnera pastor
      abnegat et meliora deos sedet omnia poscens. 
      Quin etiam, ima dolor balantum lapsus ad ossa
      cum furit atque artus depascitur arida febris,
      profuit incensos aestus avertere et inter
      ima ferire pedis salientem sanguine venam,
      Bisaltae quo more solent acerque Gelonus;
      cum fugit in Rhodopen atque in deserta Getarum
      et lac concretum cum sanguine potat equino. 
      Quam procul aut molli succedere saepius umbrae
      videris aut summas carpentem ignavius herbas
      extremamque sequi aut medio procumbere campo
      pascentem et serae solam decedere nocti: 
      continuo culpam ferro compesce, prius quam
      dira per incautum serpant contagia volgus. 
      Non tam creber agens hiemem ruit aequore turbo,
      quam multae pecudum pestes.  Nec singula morbi
      corpora corripiunt, sed tota aestiva repente,
      spemque gregemque simul cunctamque ab origine gentem. 
      Tum sciat, aerias Alpis et Norica si quis
      castella in tumulis et Iapydis arva Timavi
      nunc quoque post tanto videat desertaque regna
      pastorum et longe saltus lateque vacantis. 
      
      Hic quondam morbo caeli miseranda coorta est
      tempestas totoque autumni incanduit aestu
      et genus omne neci pecudum dedit, omne ferarum,
      corrupitque lacus, infecit pabula tabo. 
      Nec via mortis erat simplex, sed ubi ignea venis
      omnibus acta sitis miseros adduxerat artus,
      rursus abundabat fluidus liquor omniaque in se
      ossa minutatim morbo collapsa trahebat. 
      Saepe in honore deum medio stans hostia ad aram
      lanea dum nivea circumdatur infula vitta,
      inter cunctantis cecidit moribunda ministros. 
      Aut si quam ferro mactaverat ante sacerdos
      inde neque impositis ardent altaria fibris
      nec responsa potest consultus reddere vates,
      ac vix suppositi tinguntur sanguine cultri
      summaque ieiuna sanie infuscatur harena. 
      Hinc laetis vituli volgo moriuntur in herbis
      et dulcis animas plena ad praesepia reddunt;
      hinc canibus blandis rabies venit et quatit aegros
      tussis anhela sues ac faucibus angit obesis. 
      Labitur infelix studiorum atque immemor herbae
      victor equus fontisque avertitur et pede terram
      crebra ferit; demissae aures, incertus ibidem
      sudor et ille quidem morituris frigidus, aret
      pellis et ad tactum tractanti dura resistit. 
      Haec ante exitium primis dant signa diebus;
      sin in processu coepit crudescere morbus,
      tum vero ardentes oculi atque attractus ab alto
      spiritus, interdum gemitu gravis, imaque longo
      ilia singultu tendunt, it naribus ater
      sanguis et obsessas fauces premit aspera lingua. 
      Profuit inserto latices infundere cornu
      Lenaeos; ea visa salus morientibus una;
      mox erat hoc ipsum exitio, furiisque refecti
      ardebant ipsique suos iam morte sub aegra,
      di meliora piis erroremque hostibus illum,
      discissos nudis laniabant dentibus artus. 
      Ecce autem duro fumans sub vomere taurus
      concidit et mixtum spumis vomit ore cruorem
      extremosque ciet gemitus.  It tristis arator
      maerentem abiungens fraterna morte iuvencum,
      atque opere in medio defixa relinquit aratra. 
      Non umbrae altorum nemorum, non mollia possunt
      prata movere animum, non qui per saxa volutus
      purior electro campum petit amnis; at ima
      solvuntur latera atque oculos stupor urguet inertis
      ad terramque fluit devexo pondere cervix. 
      Quid labor aut benefacta iuvant?  Quid vomere terras
      invertisse gravis?  Atqui non Massica Bacchi
      munera, non illis epulae nocuere repostae: 
      frondibus et victu pascuntur simplicis herbae,
      pocula sunt fontes liquidi atque exercita cursu
      flumina, nec somnos abrumpit cura salubris. 
      Tempore non alio dicunt regionibus illis
      quaesitas ad sacra boves Iunonis et uris
      imparibus ductos alta ad donaria currus. 
      Ergo aegre rastris terram rimantur et ipsis
      unguibus infodiunt fruges montisque per altos
      contenta cervice trahunt stridentia plaustra. 
      Non lupus insidias explorat ovilia circum
      nec gregibus nocturnus obambulat; acrior illum
      cura domat; timidi dammae cervique fugaces
      nunc interque canes et circum tecta vagantur. 
      Iam maris immensi prolem et genus omne natantum
      litore in extremo, ceu naufraga corpora, fluctus
      proluit; insolitae fugiunt in flumina phocae. 
      Interit et curvis frustra defensa latebris
      vipera et attoniti squamis adstantibus hydri. 
      Ipsis est aer avibus non aequus et illae
      praecipites alta vitam sub nube relinquunt. 
      Praeterea iam nec mutari pabula refert
      artes nocent quaesitaeque; cessere magistri
      Phillyrides Chiron Amythaoniusque Melampus. 
      Saevit et in lucem Stygiis emissa tenebris
      pallida Tisiphone Morbos agit ante Metumque,
      inque dies avidum surgens caput altius effert: 
      Balatu pecorum et crebris mugitibus amnes
      arentesque sonant ripae collesque supini: 
      Iamque catervatim dat stragem atque aggerat ipsis
      in stabulis turpi dilapsa cadavera tabo
      donec humo tegere ac foveis abscondere discunt. 
      Nam neque erat coriis usus nec viscera quisquam
      aut undis abolere potest aut vincere flamma;
      ne tondere quidem morbo inluvieque peresa
      vellera nec telas possunt attingere putris;
      verum etiam invisos si quis temptarat amictus,
      ardentes papulae atque immundus olentia sudor
      membra sequebatur nec longo deinde moranti
      tempore contactos artus sacer ignis edebat. 
      
      

Реклама необходима...