Publi Vergili Maronis
      		Eclogae
      
      
      IX.  LYCIDAS, MOERIS
      
      L. QUO te, Moeri, pedes?  an, quo via ducit, in urbem? 
      M. O Lycida, vivi pervenimus, advena nostri
      (quod numquam veriti sumus) ut possessor agelli
      diceret:  `Haec mea sunt; veteres migrate coloni!'
      nunc victi, tristes, quoniam Fors omnia versat,
      hos illi---quod nec vertat bene---mittimus haedos. 
      L. Certe equidem audieram, qua se subducere colles
      incipiunt, mollique iugum demittere clivo,
      usque ad aquam et veteres (iam fracta cacumina) fagos
      omnia carminibus vestrum servasse Menalcan. 
      M. Audieras, et fama fuit; sed carmina tantum
      nostra valent, Lycida, tela inter Martia, quantum
      Chaonias dicunt aquila veniente columbas. 
      quod nisi me quacumque novas incidere lites
      ante Sinistra cava monuisset ab ilice cornix,
      nec tuus hic Moeris, nec viveret ipse Menalcas. 
      L. Heu, cadit in quemquam tantum scelus?  Heu, tua nobis
      paene simul tecum solatia rapta, Menalca? 
      quis caneret nymphas; quis humum florentibus herbis
      spargeret, aut viridi fontes induceret umbra? 
      vel quae sublegi tacitus tibi carmina nuper,
      cum te ad delicias ferres, Amaryllida, nostras? 
      Tityre, dum redeo---brevis est via---pasce capellas,
      et potum pastas age, Tityre, et inter agendum
      occursare capro, cornu ferit ille, caveto. 
      M. Immo haec, quae Varo necdum perfecta canebat: 
      `Vare, tuum nomen, superet modo Mantua nobis---
      Mantua, vae miserae nimium vicina Cremonae---
      cantantes sublime ferent ad sidera cycni.'
      L. Sic tua Cyrneas fugiant examina taxos;
      sic cytiso pastae distendant ubera vaccae!
      Incipe, si quid habes:  et me fecere poetam
      Pierides; sunt et mihi carmina; me quoque dicunt
      vatem pastores, sed non ego credulus illis. 
      Nam neque adhuc Vario videor, nec dicere Cinna
      digna, sed argutos inter strepere anser olores. 
      M. Id quidem ago et tacitus, Lycida, mecum ipse voluto,
      si valeam meminisse; neque est ignobile carmen: 
      `huc ades, O Galatea; quis est nam ludus in undis
      hic ver purpureum; varios hic flumina circum
      fundit humus flores; hic candida populus antro
      imminet, et lentae texunt umbracula vites. 
      huc ades:  insani feriant sine litora fluctus. 
      L. Quid, quae te pura solum sub nocte canentem
      audieram?  Numeros memini, si verba tenerem. 
      `Daphni, quid antiquos signorum suspicis ortus? 
      Ecce Dionaei processit Caesaris astrum,
      astrum, quo segetes gauderent frugibus, et quo
      duceret apricis in collibus uva colorem. 
      insere, Daphni, piros:  carpent tua poma nepotes.'
      M. Omnia fert aetas, animum quoque:  saepe ego longos
      cantando puerum memini me condere soles: 
      nunc oblita mihi tot carmina; vox quoque Moerim
      iam fugit ipsa; lupi Moerim videre priores. 
      Sed tamen ista satis referet tibi saepe Menalcas. 
      L. Causando nostros in longum ducis amores: 
      et nunc omne tibi stratum silet aequor, et omnes,
      aspice, ventosi ceciderunt murmuris aurae. 
      hinc adeo media est nobis via; namque sepulcrum
      incipit adparere Bianoris:  hic ubi densas
      agricolae stringunt frondes, hic, Moeri, canamus;
      hic haedos depone:  tamen veniemus in urbem. 
      aut si, nox pluviam ne colligat ante, veremur,
      cantantes licet usque (minus via laedit) eamus;
      cantantes ut eamus, ego hoc te fasce levabo. 
      M. Desine plura, puer, et quod nunc instat agamus: 
      carmina tum melius, cum venerit ipse, canemus. 
      
      

Реклама необходима...